رفتن به بالا
  • دوشنبه - 6 بهمن 1393 - 22:58
  • کد خبر : ۱۴۳۳۱
  • مشاهده :39 بازدید
  •   
  • Print Friendly

دختری که تفاوت هارا نمی بیند اما باتمام وجوداحساس می کند

به گزارش عدالتخواهی، سایت عدالتخواهان شیراز نوشت: امروز 23 مهر و روز جهانی عصای سفید نیست،و برخلاف عادتِ تقویم اینبار خواستیم مشکلات نابینایان را ببینیم وبایک دختر 18 ساله همکلام شویم .رحیمه اهل یکی از روستاهای فیروزآباد است وباوجود مشکلاتی که دارد امیدوارانه به زندگی ادامه می دهد.       آنچه رحیمه با ما درمیان گذاشت: رحیمه نوروزی هستم، 18 ساله و اهل یکی ...
جنبش عدالتخواه دانشجویی: 

به گزارش عدالتخواهی، سایت عدالتخواهان شیراز نوشت: امروز 23 مهر و روز جهانی عصای سفید نیست،و برخلاف عادتِ تقویم اینبار خواستیم مشکلات نابینایان را ببینیم وبایک دختر 18 ساله همکلام شویم .رحیمه اهل یکی از روستاهای فیروزآباد است وباوجود مشکلاتی که دارد امیدوارانه به زندگی ادامه می دهد.

 

 

 

آنچه رحیمه با ما درمیان گذاشت:

رحیمه نوروزی هستم، 18 ساله و اهل یکی از روستاهای شهرستان فیروزآباد و درشیراز مشغول به تحصیل هستم

با توجه به اینکه باید با دانش آموزان عادی رقابت کنیم،من و دوستانم با مشکلاتی مواجه هستیم.منابع درسی ما باتوجه به محدودبودنش اغلب اوقات دیر به دستمان میرسد،به طور مثال بااینکه چندماه از شروع سال تحصیلی گذشته اما هنوز کتاب جغرافیا نداریم.

 

برخی معلم ها با روش تدریس دانش آموزان کم بینا ونابینا آشنا نیستند و علارغم داشتن دبیر رابط برای نابینایان که هفته ای 4 ساعت درمدارس حضوردارند اما همچنان مشکلاتی را تحمل می کنیم.

 

بهتر است، که معلمان با خط بریل وروش تدریس نابینایان آشنا باشند تا مشکلات کمتر شود.البته طرح تلفیقی وبودن دانش آموزان نابینا درکنار دانش آموزان عادی  فوایدی هم دارد،بچه های نابینا درجمع بزرگتری قرار می گیرند ومی توانیم با افراد بیشتری ارتباط برقرار کنیم، دیگران با توانایی های ما آشنا میشوند.اما هرطرحی برای اجرای مناسب نیازبه حمایت ویژه دارد که متاسفانه ازاین طرح حمایت کاملی نمی شود.

 

کنکور ما بابقیه افراد مشترک است و با وجود سهمیه اندکی  که به ما تعلق می گیرد اما منابع وامکانات تحصیل  خیلی کمتر از افراد عادی است.تحت پوشش بهزیستی هستیم، اما بعضی از مراکز بهزیستی مخصوصا شهرستانها حمایت لازم را از ما نمی کنند وامکاناتی که برای تحصیل نیاز داریم وتهیه اش هم به خاطر هزینه بالای آنها کمتر امکان دارد،به صورت درست دراختیار ما قرار نمی گیرد.

 

به طور مثال بهزیستی فیروزآباد به من ،به عنوان یک دانش آموز نابینا که حدود 12 سال است تحت پوشش هستم به جز چندمورد که آن هم پاسخگوی نیاز من نبوده، کاری انجام نداده است.با وجود اینکه افرادی که دراین ارگان مشغول به کار هستند به خاطر رسیدگی به ما از حقوق دولتی برخوردارند ولی اغلب اوقات کاری که باید را انجام نمی دهند.

 

من هربار به بهزیستی فیروزآباد مراجعه می کنم برای دریافت وسیله ای مثل ریکوردر ، وعده هایی می دهند که هیچ وقت عملی نمی شود.به جز بهزیستی مراکز دیگری هم هستند که برای توانبخشی به نابینایان وکم بینایان تاسیس شده اند اما هیچ کدام به درستی به وظیفه خود عمل نمی کنند.

 

عده ای فکر میکنند این مراکز که تعدادشان هم کم نیست برای پاسخگویی به نیازهای ما کافی است، البته خدماتی هم ارائه می دهند ولی به صورت تاثیرگذار وجامع نیست.بهتراست عده ای براین موسسات نظارت داشته باشند،تا به جای رقابت متحد شده وباحمایت دولت امکانات وخدماتی را برای معلولان فراهم کنند.

 

متاسفانه هیچ گاه از مشکلاتمان نمی پرسند، روز جهانی عصای سفید برخی ها به یاد ما می افتند آنهم درحد تبریک گفتن ویادآوری موفقیت های دوستانمان .اما هیچ کدام نمی پرسند شما چه امکاناتی نیاز دارید.من با این جمله که “معلولیت محدودیت نیست” موافقم و توانایی معلولان را بسیار باوردارم اما این دلیلی نمی شود که برخی مسئولان بی توجه باشند وحق مابدون پاسخگویی ضایع شود.

 

نمی دانم تا کی ارگانهای مربوطه می خواهند وظیفه خودشان را به یکدیگر محول کنند،تا کی ماباید این سختی هارا تحمل کنیم، تا کی باید به خاطر ناآگاهی برخی معلمان از وضعیت و شرایط تحصیلی مان درکلاس درس مقابل دوستانمان تحقیر شویم،جواب این سوالها راچه کسی می دهد؟

 

با توجه به اینکه برخی افراد نابینا مشکلات مالی دارند و هزینه های درمانی هم برای چشم هایشان، بسیاربالا است، و قادر به پرداخت نیستندکه البته مراکز درمانی هم هستند که به صورت رایگان معاینه می کنند.اما بعضی درمانها مثل چشم، بسیار هزینه آوراست و من به شخصه از آنجایی که روستایی هستم بیمه روستایی زیاد مورد پذیرش مراکز درمانی نیست.

 

با بعضی دوستانم هروقت نامه ای یا درخواستی به بعضی ارگان ها یا مسئولان داشته ایم بدون جواب به مرکز نابینایان برگشت داده شده.یکبار دوستم میگفت کاش می شد به رهبری که به عدالتش شکی نداریم نامه بنویسیم ومشکلاتمان را بگوییم اما آیا، اگر رهبری هم بگوید مسئولان عمل می کنند؟ گمان نمی کنم به جز برخی ها که تعدادشان هم کم است بقیه کاری را که باید انجام دهند.

 

امیدوارم کسانی که صحبتهای من را می خوانند اگر کاری میتوانند برای احقاق حقوق نابینایان انجام دهند، کوتاهی نکنند.دلم می خواهد روزی برسد که بتوانم کاری انجام دهم تا بقیه افراد سختی هایی که تحمل می کنم راتجربه نکنند وکمبودها را کمتر احساس کنند.

 

 

انتهای پیام /

لینک کوتاه این مطلب: http://edalatkhahi.ir/?p=14331

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه