رفتن به بالا
  • جمعه - 26 شهریور 1395 - 18:06
  • کد خبر : ۲۶۵۴۷
  • مشاهده :1,718 بازدید
  •   
  • PrintFriendly and PDF
resized_1574_484
نکاتی پیرامون سخنرانی دانشجویان در نماز جمعه

جنبش دانشجویی باید دست روی نقاطی بگذارد که استفهام برانگیز باشد؛ یعنی نقاط مهم، حیاتی و مغفول مانده نظام

آفت شناسی انقلاب و حرکت کلی آن، نقد روند جاری بدون نگاه سیاسی، بهترین وجه گفتمانی ما است. پرداختن به آنچه مردم به صورت روزانه با آن درگیر هستند، و از آن رنج می برند. اشرافیت و دنیاطلبی مسئولان، فساد خواص، ارتشا در ارگان ها و سازمان ها، دادگاه آفتابه دزد گیر، روند برخورد تهدید محور با جنبش های اعتراضی مشروع، عدم آزادی اجتماعی در طراز انقلاب، نقد روند جاری روحانیت و دانشگاه( با ملاک قرار دادن آرمان های انقلاب و نهج البلاغه) پرداختن به دردهای ملموس، رنج پابرهنگان، سیلی خوردگان، بی رسانه ها، کارگرها، زن های تن فروش، کودکان کار و قص علی هذا

جنبش عدالتخواه دانشجویی: 

سخن گفتن جریانات دانشجویی در خطبه های نماز جمعه را بی شک می توان یکی از بزرگترین فرصت ها و تحولات جنبش دانشجویی در رویارویی مستقیم با مردم دانست که از دو وجه مهم است.

وجه نخست توجه به این نکته است که اگر رهبری از وضعیت خطیب و خطبه های نماز جمعه در طراز انقلاب، رضایت کامل داشتند، شاید پیشنهاد حضور دانشجویان انقلابی را در آن نمی دادند. دانشجویان باید به این فرصت به چشم «هل من ناصر ینصرنی» نگاه کنند.

دوم اینکه قاطبه جریان دانشجویی امروز کشور نه تنها از فضای مردمی و ارتباط با توده های کف کوچه و بازار به دور است بلکه اسیر سیاست بازی جریانات سیاسی بوده و هستند به نحوی که درک درستی از آنچه مردم به آن می اندیشند( و سیاسیون با تمام بوق های خبری شان از درک آن عاجزند) نداشته و نتوانسته اند در فضای غیر نخبگانی و مردمی، جریان ساز و تحول محور باشند. البته با سخنرانی در نماز جمعه نمی توان گفت این نقیصه رفع شده بلکه این روند باید با حضور مستقیم دانشجویان میان مردم و شنیدن مستقیم دردها و مشکلات آنان تکمیل شود.

با این وجود ذکر چند نکته پیرامون سخنرانی ها مهم است. دانشجویان اگر میخواهند از این تریبون حرف هایی بزنید که همه می زنند، رفتنشان بی فایده است. جنبش دانشجویی باید دست روی نقاطی بگذارد که به تعبیر حضرت آقا( در پیام شش هشت هشتاد و یک) نقاط استفهام برانگیز باشد. یعنی نقاط مهم، حیاتی و مغفول مانده نظام.

موضوعات و حرف هایی که کسی نمی زند، یا جرات نمی کند بزند، یا منافعش اجازه نمی دهد که بزند، باید توسط دانشجویان عنوان شود. پرداختن به مسائلی که اگر ما نگوییم، آقای صدوقی و کاشانی و خاتمی هم با ادبیات دیگر می گویند، خالی از فایده است.

آفت شناسی انقلاب و حرکت کلی آن، نقد روند جاری بدون نگاه سیاسی، بهترین وجه گفتمانی ما است. پرداختن به آنچه مردم به صورت روزانه با آن درگیر هستند، و از آن رنج می برند. اشرافیت و دنیاطلبی مسئولان، فساد خواص، ارتشا در ارگان ها و سازمان ها، دادگاه آفتابه دزد گیر، روند برخورد تهدید محور با جنبش های اعتراضی مشروع، عدم آزادی اجتماعی در طراز انقلاب، نقد روند جاری روحانیت و دانشگاه( با ملاک قرار دادن آرمان های انقلاب و نهج البلاغه) پرداختن به دردهای ملموس، رنج پابرهنگان، سیلی خوردگان، بی رسانه ها، کارگرها، زن های تن فروش، کودکان کار و قص علی هذا.

صحبت های سیاسی که هدفی جز کوفتن دولت ها و شخصیت ها ندارد، مجیز گویی حکومتی و حمد و ثناهای سیاسی که اگر دانشجویان نگویند، مسئولین حکومتی و وابستگان سیاسی می گویند، چرا که حرفی جز اینها ندارند، گرفتن وقت و تریبون بیت المال است.

دانشجوی مومن انقلابی باید از اینکه چطور حکومت اسلامی الهی، تبدیل به حکومت مذهبی نا مشروع می شود و چگونه حکومت مدینه فاضله پیامبر به مروان حکم اموی ختم می شود سخن بگوید و مردم را از خطرهای حقیقی انقلاب(نه خطرهای استحمارگر جناح های سیاسی) آگاه نماید.

چنین نگاهی اگر برای مردم جا بیفتد، تمام مسائل و ابتلائات دیگر کشور خود به خود جا می افتد و حل می گردد و لازم نیست سر هر مسئله بدیهی نگران عدم اقناع مردم باشیم. بجای ماهی دادن دست مردم، ماهیگیری را باید به آنها گفت. این سخنان باید ویژگی برانگیزانندگی داشته باشد و در نهایت سبب تغییر رویه کنونی تریبون های خنثی نماز جمعه گردد.

سخنرانی های دانشجویی باید انتظار و ذائقه مردم را از خطیب و خطبه نماز جمعه دستخوش تغییر اساسی کند و با این روش، رونق بیش از پیش این مراسم اجتماعی سیاسی را سبب گردد.
نماز جمعه ای که بیشتر شبیه یادآوری تقویم هفتگی است، باید محل برسی مسائل اساسی انقلاب گردد و این شدنی است. ان شاءالله.

سلمان کدیور

انتهای پیام /

لینک کوتاه این مطلب: http://edalatkhahi.ir/?p=26547

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه