رفتن به بالا
  • دوشنبه - 11 بهمن 1395 - 13:32
  • کد خبر : ۳۳۸۶۷
  • مشاهده :127 بازدید
  •   
  • PrintFriendly and PDF
photo_2017-01-28_12-33-35
مسئول گروه جهادی تبلیغی فدائیان عدالت طی نامه ای خطاب به وزیر آموزش و پرورش عنوان کرد:

بعد از 38 سال از نظام مقدس آیا وجود مدارس کپری و چادری در شان نظام مقدس جمهوری اسلامی است ؟

حقیقت قصه این است که علی رغم آنکه در چندین سال پیش اعلام شد ما مدارس کپری نداریم اما واقعیت چیز دیگری است هر کس باور ندارد می تواند سری به روستاهای رودبار جنوب ، عنبرآباد کرمان بزند، تا از نزدیک با این واقعیتی تلخ آشنا شود.

جنبش عدالتخواه دانشجویی: 

به گزارش عدالتخواهی؛ حجت الاسلام محمدرضا فراهانی مسئول گروه تبلیغی جهادی فدائیان عدالت طی نامه ای به وزیر آموزش و پرورش، ضمن ابراز اینکه در شهرستان عنبرآباد ، قلعه گنج ، شهرهای مرزی ، سیستان و بلوچستان هنوز که هنوز است دهها مدرسه کپری ، چادری ، کانکس یا مخروبه و کلوخی وجود دارد، خواستار رسیدگی به مدارس کپری مناطق محروم شد.

متن نامه به شرح زیر می باشد:

وزیر محترم آموزش و پرورش

سلام علیکم

فَاِنَّ لِلاَقصی مِنهُم مِثلَ الَّذی لِلاَدنی امیرالمومنین(علیه السلام)

نهج البلاغه نامۀ 53 ص 582

برای دورترین نقطۀ حکومت اسلامی ، همانند نزدیک ترین آنان سهم و حقوقی مساوی وجود دارد.  

یعنی  سرانۀ آموزشی ، علمی ، فرهنگی ، دینی ، رفاهی ، تفریحی ، بهداشتی ، درمانی ، معیشتی ، رسانه ای ، ارتباطاتی ،  امنیتی ، حقوقی رودبار جنوب و عنبرآباد و قلعه گنج کرمان و بشاگرد هرمزگان و سیستان و بلوچستان و بازفت چهارمحال بختیاری و روستاهای مرز نشین و سایر نقاط محروم کشور با سهم و سرانۀ پایتخت جمهوری اسلامی (تهران) باید مساوی باشد. سهم نقاط محروم کشور از صداو سیما و تریبونهای عمومی باید به اندازه سهم پایتخت نشینان باشد.

در طول این چند سال انقلاب ، آموزش و پرورش در زمینه های مختلف از مدرسه سازی گرفته تا امکانات آموزشی تا … تلاشهای فراوانی کرده که متاسفانه با اینکه مهم ترین کارخانه انسان سازی می باشد بعضا به آن کم توجهی و بی توجهی شده و با نگاه مصرف کننده به آن نگریسته شده ؛ فریاد ما نه بر سر آموزش و پرورش بلکه بر سر تفکری هست که عِدِّه و عُدِّه لازم را در اختیار این جبهه عظیم جنگ نرم نمی گذارد و فرهنگیان عزیز حتی بعضاً بدون سلاح سرد باید به نبرد دشمن تا بیخ دندان مسلح بروند این کمبودها و نواقص ها  و تبعیض ها و بی عدالتیها در مناطق محروم بسیار بسیار خود نمائی می کند. از مدارس کپری بگیرید تا امکانات آموزشی تا نبود سرویس بهداشتی برای دانش آموزان تا کمبود مدرسه تا معیوب بودن و نواقص مدرسه تا مختلط بودن مدرسه تا نبود و یا کمبود خوابگاه برای دانش آموزان تا هزینه ثبت نام تا هزینه فرم لباس و کتاب تا مشکل ایاب و ذهاب تا نبود خانه معلم در روستاهای صعب العبور تا کمبود معلم کیفی در مناطق محروم تا مشکلات عدیده خود فرهنگیان عزیز و …… به حدی که ما هر ساله شاهد ترک تحصیل تعدادی از دانش آموزان می باشیم و اگر همین گروههای خیریه و جهادی نبودند خدا می دانست که چه بلائی بر سر قصه پر غصه تحصیلی دانش آموزان جنوب کرمان می آمد !!!

آنچه مسلم است کمبودها و مشکلات آموزشی حتی در خود پایتخت هم کم نمی باشد اما نکته بسیار دردناک و غیر قابل قبول تبعیض آموزشی است اینکه در روستاهای شهرستان رودبار جنوب حدود  25 مدرسه کپری وجود داشته باشد اینکه در شهرستان عنبرآباد ، قلعه گنج ، شهرهای مرزی ، سیستان و بلوچستان و …. هنوز که هنوز است دهها مدرسه کپری ، چادری ، کانکس  یا مخروبه و کلوخی وجود داشته باشد آیا قابل قبول است ؟

بازهم خوشا به حال دانش آموزان مقطع ابتدائی ؛ چرا که دانش آموزان مقطع راهنمایی روستاها همه باید جهت ادامه تحصیل به مدارس شبانه روزی مراجعه نمایند و به دلیل آنکه نمی توانند شهریه 400 تومانی مدارس شبانه روزی را پرداخت نمایند و هزینه ایاب و ذهاب هم ندارند و ایاب و ذهاب هر روزه به روستاهای صعب العبور امکان پذیر نمی باشد بعضا ناچار به ترک تحصیل می شوند .

علی رغم آنکه از صدا و سیما مستند قصه پرغصه مدارس کپری از شبکه های مختلف از جمله در برنامه ثریا پخش شد

و علی رغم پیگیری های فراوان تا نوسازی کل کشور[1] و وزیر محترم آموزش و پرورش قبلی [2] و فعلی [3] اتفاق خاص و چشم گیری رخ نداده است هر چند که تلاشهای فراوان شده و می شود اما بعد از 38 سال از نظام مقدس آیا وجود مدارس کپری و چادری در شان نظام مقدس جمهوری اسلامی است ؟ مملکتی با این همه بودجه کلان نفتی و گازی و معادن و …. آیا باید مدارسش اینگونه باشد ؟

آینده سازان این مملکت در بعضی از مناطق محروم درس عدالت را در مدارسی می خوانند که خود تجلی بی عدالتی است (هر چند که در همان مناطق محروم بعضا مدارسی احداث شده که شاید نظیرش هم در تهران کم باشد [4] که جای بسی تشکر و تقدیر فراوان دارد . واقعا دست مریزاد )

مدرسه ای که سقفش آسمان است و کفش زمین خاکی (و بعضا گلیم ) ؛ مدرسه ای که کلاسشان بر اساس چرخش سایه درخت می چرخد ؛ مدرسه ای که از مار و عقرب نیز در امان نیستند ؛ مدرسه ای که از امکانات آموزشی جز تخته ای سیاه از جنگ برگشته چیزی نمی بینید ؛ مدرسه ای مختلط که معلم گرامی باید در یک زمان شش پایه را مدیریت کند ؛ مدرسه ای که در آن گرمای شدید خبری از کولر نیست ؛ مدرسه ای که یا سرویس بهداشتی ندارد یا قابل استفاده نیست ؛ مدرسه ای دور افتاده و صعب العبور که ایاب و ذهاب معلم  بالاخص در فصل سرما و بارندگی داستانی است هفت من ؛ مدرسه ای که ….

ضمیر مرجع خود را پیدا می کند فریاد ما بر سر متولیان آموزش و پرورش نیست فریاد ما بر سر آن متولیانی است که بودجه کافی و وافی در اختیار این نهاد مهم نمی گذارند فریاد ما بر سر تبعیض است تبعیض ، فریاد ما بر سر مدیریت کوخی و کاخی است ، یکی در مدرسه میلیاردی در زیر کولر اسپیلت و یکی هم در مدرسه کپری در زیر برق آفتاب ؛ نه از سوزش گرما در امانند و نه از سوز سرما و نه از باران ؛ مدرسه ای که در زمستانها بخاریشان آتشی است که در وسط چادر یا کپر روشن می کنند هر چند که سرمای آنجا یکی دو ماه بیشتر نیست اما مار گزیده از ریسمان سیاه و سفید می ترسد باید بترسیم ازتکرار  قصه پرغصه شین آبادها .

ما به دنبال مقصر نیستیم به دنبال حل مشکلیم  هر کسی که برای رفع مشکل مدارس مناطق محروم می تواند قدمی بردارد بسم الله . بعضی ها کنار گود نشستند و  می گن لنگش کن  ؛ وزیر آموزش و پرورش یک سر دارد هزار سودا  ؛ باید تمام مشکلات آموزش و پرورش کل کشور را حل کند ؛ ما فقط نباید نیمه خالی لیوان را ببینیم نکند خدایی نکرده به خاطر آن 1% مشکلات آموزشی و تحصیلی 99% تلاش مثبت آموزش و پرورش را زیر سوال ببریم نمی شود انتظار معجزه داشته باشیم که یک شبه همه چیز حل بشود اما باید به سمت حل این مشکل برویم ؛ آموزش و پرورش هم باید بداند که اصحاب رسانه  برای آموزش و پرورش بالند نه وبال ، یارند نه بار ، سربازند نه سربار ، وزیرند نه وزر ، معاونند نه معاند

حقیقت قصه این است که علی رغم آنکه در چندین سال پیش اعلام شد ما مدارس کپری نداریم اما واقعیت چیز دیگری است هر کس باور ندارد می تواند سری به روستاهای رودبار جنوب ، عنبرآباد کرمان و ….. بزند تا از نزدیک با این واقعیتی تلخ آشنا شود .

لازم به ذکر است که اکثر دانش آموزان این مدارس کپری در نه ماه تحصیلی در روستاهایشان مستقر بوده و کوچ نشین نمی باشند هر چند آنان که کوچ نشینند معمولا در دو منطقه اسکان می گزینند که شایسته آن است که در دو منطقه برای آنان مدرسه ساخته شود نکتۀ بعد اینکه منظور از ساخت مدرسه این نیست که برای شش مقطع تحصیلی شش کلاس ساخته شود چراکه با توجه به تعداد کم دانش آموزان ابتدائی معمولا مدرسۀ یک یا دو کلاسه برای آنها کافی می باشد ضمن آنکه می توان جهت ساخت کلاس درسی از مدلهای بومی (کلاس توپی ) استفاده نمود که با مبلغ 5 میلیون تومان می توان یک کلاس احداث نمود . به امید روزی که بر این مملکت عدالت آموزشی حاکم شود.

والسلام علی من اتبع الهدی

محمد رضا فراهانی

مسئول گروه جهادی تبلیغی فدائیان عدالت

[1] – تمامی مستندات لازم به همراه نامه ای مکتوب و اسامی تمام مدارس کپری و چادری تقدیم شد که متاسفانه علی رغم پیگیری های فراوان مشکل اعتباری آنان مانع اقدامی جدی گردید .

[2] – قابل ذکر اینکه تمام مستندات لازم در باب مدارس کپری از فیلم گرفته تا گزارش مصور و مکتوب تحویل شخص آقای حاج بابائی وزیر محترم سابق آموزش و پرورش گردید و به صورت حضوری با ایشان صحبت شد و مشکلات منعکس گردید .

[3] – با وزیر محترم فعلی آموزش و پرورش جناب آقای فانی در مجلس شورای اسلامی شفاها صحبت شد که ایشان فرمودند پیگیر هستیم اما مشکل  اعتباری داریم .

[4] – مثل مدرسه شبانه روزی دخترانه بخش مردهک  شهرستان عنبرآباد استان  کرمان

 

انتهای پیام /

لینک کوتاه این مطلب: http://edalatkhahi.ir/?p=33867

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه