رفتن به بالا
  • سه شنبه - 24 اسفند 1395 - 09:19
  • کد خبر : ۳۶۰۹۱
  • مشاهده :56 بازدید
  •   
  • PrintFriendly and PDF
t_519_320x235_IMG_1233
یادداشتی به مناسبت یکمین سالگرد فقدان محمد جواد جلالفرد

محمد جواد جلالفرد درد جامعه را در سینه احساس میکرد

آنان که جواد را میشناختند حتما تصدیق میکنند که او انسان شوریده حال و پیگیر و درگیری بوده است که بیش از درد خود ؛ درد جامعه را در سینه احساس میکرد و حقوق "خلق" و "خالق" را به حقوق شخصی خودش ترجیح میداد.

جنبش عدالتخواه دانشجویی: 

می شود به دو صورت کلیشه ای و کلی ماجرای فوت برادر جلال فرد را دید.
نخست این که: یکی از دوستانمان که با هم میرفتیم فوتبال و بعد فلافل میخوردیم و بعدش هم خیابان ملاصدرا را متر میکرده ایم تا نیمه شب و…فوت شده
حالت دیگر نیز این است که: یک حزب اللهی ساده و مثبت و مخلص که گاهی میرفته راهپیمایی و هیئت و با دوستانش نیز مهربان بوده و درعین حال کاری به کار کسی نداشته و او به “همه” عشق میورزیده و متقابلا “همه” به او “عشق” میورزیده اند و …از دست رفته است.
همین؛هیچ؛تمام!
اما آن چه که واقعیت دارد و مهم است آن است که “جواد”؛ هیچ کدام از حالات بالا نبود…

او یک انسان “متوسط” نبود با درد های متوسط و تمایلات کسالا بار متوسط و یک زندگی روزمره ی عادی و نرمال یک انسان “بی طرف” و ” ممتنع” و “بی موضع ” و ساکت و یخ و آرام و بی انگیزه و افسرده و الاف و دوست داشتنی….!

جوانی که “شوری” غذا او را بر مادر “بشوراند” و اعتصاب کند و ….
انسانی با غیظ و غضب ها و روابط و قهر ها و آشتی های فردی و شخصی…
او “به هیچ عنوان” و “به هیچ عنوان” چنین جوانی نبود

آنان که جواد را میشناختند حتما تصدیق میکنند که او انسان شوریده حال و پیگیر و درگیری بوده است که بیش از درد خود ؛ درد جامعه را در سینه احساس میکرد و حقوق “خلق” و “خالق” را به حقوق شخصی خودش ترجیح میداد.
همان اندازه که صوم و صلاه را فریضه میدانست ، پیگیری حقوق بیچارگان و دور افتادگان و مظلومان و مستضعفان را نیز واجب میدانست و با همان صلابت و ایمانی که نماز اقامه میکرد در راه اقامه “عدالت” میکوشید که فرمود : لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ

قهر ها و صلح ها و خصومت ها و رفاقت هایش عمدتا برای مردم و در راه خدا بود
بر سر “بسط عدالت اجتماعی” و آزادی خواهی و تامین حقوق مردم و خدا تعارف نداشت و به همین جهت همانطور که دوستان و رفقایش و مردم و محرومین به او “عشق” میورزیدند ؛ عده ای از او متنفر بودند!
و چه “عشق” شور انگیز و چه “تنفر ” مقدسی..

و به عقیده حقیر از بزرگترین افتخاراتش و از برجسته ترین فضایلش و از مهم ترین وسایطش برای آن که به خدا عرضه کند و از قبل آن توفیق و رحم و پاداش از خداوند امید داشته باشد همین “عشق” و همین “تنفر” الهی است؛ که به راستی اسلام مکتب بیطرف ها و ترسو ها نیست: انی سلم لمن سالمكم و حرب لمن حاربكم و ولی لمن والاكم و عدولمن عاداكم…
کسانی که به واقع در بند این مکتب باشند همواره و همه روزه و در هر کجا که باشند با حق خوران و شکم بارگان و خاندان سالاران و ویژه خواران و باند بازان؛ سر ستیز دارند و به راستی جواد چنین بود….
و تجمعاتی که برگزار میکرد و بیانیه هایی که مینوشت و تلاش هایی که می نمود همه گواه همین مدعاست
و همه این ها در آمیخته بود با چهره ای مصمم و نورانی و گام هایی قرص و توانی بالا و موهایی قهوه ای و لهجه ای لری…!
که “تابوت” هیچ کدامشان را از خاطر پدر و مادرش و دوستانش و انقلابیون و متقاضیان مظلوم مسکن مهر و تجمع کنندگان جلوی باغ فرزانه و کتک خوردگان آی پی سی و متحصنین برجام و حق خواهان و دادگرانی که میشناختندش نخواهد گرفت….
والله والله انا لانعلم منه الا خیرا
الفاتحه مع الصلواه

مراسم سالگرد:چهارشنبه-بیست و پنجم اسفند_یاسوج

*یادداشت از حسین شهبازی زاده

انتهای پیام /

لینک کوتاه این مطلب: http://edalatkhahi.ir/?p=36091

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه