بررسي عملكرد قواي سه گانه در مبارزه با مفاسد اقتصادي

گفتگوي اختصاصي جنبش عدالتخواه دانشجويي با دكتر كوشكي

بسياري از نمايندگان خودشان آلوده مفاسد اقتصادي اند. خيليشان براي رسيدن به كرسي مجلس تبليغات چند ده ميليوني و چند صد ميليوني انجام داده اند. در حاليكه …


گفتگوي اختصاصي جنبش عدالتخواه دانشجويي با دكتر كوشكي

وقتي به تعبير آقاي جنتي بازدهي ستاد مبارزه با مفاسد اقتصادي صفر بوده ،مجلس شوراي اسلامي و رئيس مجلس هم بعنوان عضوي از قواي سه گانه و ستاد مبارزه با مفاسد اقتصادي براي پيگيري دستورات رهبري در اين كاهلي شريك است.
اما اينكه مجلس در اين مدت چه كارهايي مي توانسته بكند چه كارهايي كرده و چرا آنچه مي توانسته انجام نداده را بطور سريع اشاره مي كنم.
بحث اول اينكه مجلس چه كاري انجام داده؟ در حوزه قانون گذاري مجلس قدم مهمي در مبارزه با مفاسد بر نداشته.در مورد قانون تشهير هم بايد گفت واقعيتش تحصيل حاصل بود و قبلاً در قانون بود كه اگر مجرمي در دادگاه صالحه محكوم شود انتشار اسم و جزئيات جرمش خالي از اشكال است و ممنوعيتي وجود نداشت مگر اينكه منافي عفت عمومي يا امنيت ملي باشد كه مسائل مفاسد اختصاص علي القاعده از اين دسته نيست. مجلس برآن امر آزاد تاكيد كرد و جالب آنكه همين هم در عمل بدليل عدم همكاري قوه قضائيه هيچ تاثيري نداشت.
مجلس غير از اينها هيچ فعاليت جدي نداشته مگر تحقيق و تفحصهايي كه هميشه رايج بوده از مجلس اول تا الان كه آنها هم به سرانجامي نرسيده. بعضي شان مثل تحقيق در باره منابع مالي انتخابات رياست جمهوري نهم اصلاً‌ راي نياورد. در خصوص وزارت ارشاد،و مركز مشاركت زنان در زمان آقاي خاتمي تخلفات زيادي مشهود شد اما هيچ اتفاق ديگري نيفتاد.
اما اينكه مجلس چه مي توانست بكند؟ مجلس اين قدرت را داشت كه خلاء هاي قانوني مبارزه با مفاسد اقتصادي را شناسايي كند و براي پوشاندن آن به شكل طرح، قوانين محكم وقاطعي را تصويب كند وحتي كارآمد كردن قوانين فعلي ناكار آمد. حتي با قيد 2 يا 3 فوريت. چون بحث اجراي پيام رهبري و اصلاح ساختار نظام بود و واقعاً فوريت داشت. همانطور كه براي تغيير ساعت بانكها كه امر خيلي ساده اي است 2 فوريت داد . كه هيچكدام صورت نگرفت.
در مورد بعد نظارتي، چه در مورد قضايي و چه مجريه عمل نكرد. مهم ترين بحث نظارتي كه مي توانست مبارزه را به جايي برساند و قوه قضاييه را تكاني بدهد و جدي تر كند تحقيق و تفحص از قوه قضاييه بود كه اصلاٌ ناكام ماند و به هيچ جا نرسيده يا نظام آموزش عالي و بخصوص دانشگاه آزاد كه ناكام رها شد و جالب آنجاست كه در هر 2 مورد از درون خود مجلس بر هيئت تحقيق و تفحص فشار مي آوردند.
مجلس از ابزارهاي تظارت خود تقريباً استفاده جدي نكرد ، نه سوال و استيضاح، نه ديوان محاسبات و نه تحقيق و تفحص.
ديوان محاسبات، تفريق بودجه سال 83 را سال 86 قرائت مي كند و فقط هم در گزارش تعداد تخلفات قرائت شد چون آنقدر تخلفات بودجه در سال 83 زياد بود كه فقط موارد شمرده شد و هيچ تصميمي هم اتخاذ نشد.
به اين ترتيب مجلس از ابزارهاي نظارتي و قانونگذاري خود استفاده نكرد.
اما چرا؟ به اين دلايل:
1- مجلس شوراي اسلامي وقتي مي تواند بوظايفش عمل كند كه عصاره فضايل ملت باشد. در حاليكه مجلس فعلي اصلاً اينگونه نيست . افرادي در آن مجلس راه پيدا كردند كه شايستگي نشستن برآن صندلي ها را نداشتند. نه شايستگي علمي نه فردي و نه حتي اخلاقي. اينكه جلسات مجلس در بسياري اوقات به حد نصاب نمي رسد يا با حد نصاب شكننده اي برگزار مي شود حاكي از عدم احساس مسئوليت آنها در قبال نمايندگي است. در لايجه مهمي مثل بودجه در بسياري اوقات رئيس مجلس در به در دنبال يكي دو تا نماينده براي بحد نصاب رساندن جلسه بود و بعضي جلسات با يك صد نفر غائب برگزار مي شد كه عملاٌ جلسه در محاق تعطيل و نيمه تعطيل در ابهام باقي مي ماند.
بسياري از كساني كه وارد مجلس شدند اصلاٌ صلاحيت علمي ندارند. خيلي هاشان صلاحيت اخلاقي ندارند . گاهي در مجلس مشاجراتي مي بينيم كه از بچه دبستاني هم بعيد است. كار به مشاجرات فيزيكي و فحاشي هم مي رسد و روساي مجلس مستاصل مي شوندكه حتي نمايندگان را به سكوت دعوت كنند و حرف ناطق را معمولاٌ كسي گوش نمي دهد و تعهدي حتي به گوش دادن ندارند.
ما شاهديم كه بسياري از نمايندگان در راي گيريها اصلاً شركت نمي كنند كه رئيس مجلس تذكر مي دهد لطفاً يك دكمه را فشار دهيد . معلوم است كه براي نمايندگي مجلس ذره اي ارزش قائل نيست كه حاضر نشده حتي دكمه ممتنع را هم فشار دهد. يا بارها شده نمايندگان ناطق را هو كرده اند يا مسخره مي كنند. معلوم مي شود صلاحيت اخلاقي ندارند. حتي دبستاني ها هم موقع خواندن انشاء دوستانشان سكوت مي كنند. وقتي نمايندگان دچار ضعف شخصيتي باشند و صلاحيت نداشته باشند قواي ديگر هم براي آن تره خورد نمي كنند و براي آن اعتباري قائل نيستند.
بحث ديگر آنكه بسياري از نمايندگان خودشان آلوده مفاسد اقتصادي اند. خيليشان براي رسيدن به كرسي مجلس تبليغات چند ده ميليوني و چند صد ميليوني انجام داده اند. در حاليكه كل حقوق و مزاياي نمايندگي در طول 4 سال به 50 ميليون تومان نمي رسد. اين پذيرفتني نيست. يا شيفته خدمتند كه در اينصورت براي رسيدن به سنگر نمايندگي اينقدر هزينه نمي كنند. و يا شيفته قدرتند. خيلي هاشان به اين ترتيب وامدار گروه ها و افراد مي شوند. و مواردي مثل شهرام جزايري كه بسياري از نماينده ها را خريده بود هنوز از بين نرفته. الان شهرام جزايري هاي گمنامي هستند كه خيلي از نماينده ها به اشاره آنها نطق مي كنند و راي مي دهند و يا نمي دهند. تا وقتي ساز و كار انتخابات مجلس بر اساس الگوي تبليغاتي غربي باشد كه حرف اول را در تبليغات سرمايه مي زند ، قطعاً بسياري از آنها خواه ناخواه بمفاسد آلوده مي شو