تله ای برای سیاست خارجی دولت نهم

دور چهارم تفهیم اتهام(!) به آمریکا:

دور چهارم مذاکرات تله ای برای سیاست خارجی دولت نهمهر چند مذاکره با ایران از سوی اندیشمندان و حتی رسانه های امریکایی مرتباً تشویق می شود اما با وجود جریان رسانه ای قوی علیه ما و اتهام دخالت در عراق، نقاط امیدوار کننده، کمتر  به چشم می خورد تا تهران بپذیرد در سوی دیگر مذاکره با امریکا بنشیند و موضوعات مورد مذاکره را گسترش دهد.

اولین نشانه های تمایل ظاهری ایالات متحده به مذاکره با ایران، از بغداد و مشخصاً از سوی زلمای خلیل زاد، سفیر سابق امریکا در عراق ظاهر شد.

با این ادعا که امریکا در راستای پیشبرد اهداف کلان خود در عراق، تشکیل دولتی مستقل از کشورهای منطقه و احزاب و گروه های خاص تمامیت خواه(بخوانید: ایران و شیعیان) و البته پیش و بیش از همه برقراری امنیت عمومی برای شهروندان عراقی(!) حاضر به مذاکره با همسایگان این کشور و بخصوص ایران است.

اعلام موضع رسمی ایالات متحده حول مذاکره با ایران، بازتاب گسترده ای در جهان اسلام و منطقه عموماً و کشورهای متخاصم غربی و امریکا خصوصاً ایجاد کرد که نقل و تکرار آن لزومی ندارد.

اما در حوزه داخلی، جریانی به راه افتاده است که بی هیچ دلیل قاطع و قانع کننده ای مذاکره با امریکا را فرصتی فوق العاده برای انقلاب اسلامی و حل مشکلات معیشتی مردم تلقی می کند. فرصتی که هیچ گاه تاکنون پیش نیامده و اگر تعلل کنیم از دست خواهد رفت.

بعبارتی طرفداران این جریان، ساحل امریکا را مأمنی برای کشتی طوفان زده سیاست خارجی دولت نهم می پندارند. طرح پیشنهادهایی برای مطرح کردن موضوع انرژی هسته ای و بحث تخاصم چند ده ساله ایران و امریکا و استفاده از تعابیری چون آب حیات، فرصت طلایی و… خود به تنهایی گویای همه چیز هست.

به جرأت می توان گفت که در این میان هیچ تحلیلی چون موضع گیری مقام معظم رهبری، پخته، سنجیده و منطبق بر شاخص های رئال عرصه روابط بین الملل نبود. ای نکه "مسئولین بتوانند حرفشان را به امریکا بفهمانند(1) و وظایف اشغالگر را به ایشان یادآوری کنند(2)" شرط اساسی و در عین حال قاطع و تعیین کننده ایست که نظیر آن کمتر در بیانیه ها و اعلام موضع شخصیت های حزبی و سیاسی دیده شده است.

در همین راستا سعی می شود با اقتباس از یک نمودار علمی پیرامون مذاکرات چند جانبه، در خوشبینانه ترین حالت(که شاید ما را هم از عرصه واقع بینی دور سازد!) دشواری و در عمل بی حاصل بودن این مذاکرات – که به عقیده برخی ناظران به تله بیشتر شبیه است- نشان داده شود.

لازم به تذکر است که این نمودار بر گرفته از منبع فارسی «استراتژی و روش های برنامه ریزی استراتژیک» تألیف خانم"سعیده لطفیان"میباشد و منبع اصلی آن در زیر آمده است:
Barash, David p. introduction to peace studies: Belmont, ca, Wadsworth, 1991,314

سه قاعده رفتاری عمده در تعیین استراتژی های مذاکرات:

                                            – موضع سخت(انعطاف ناپذیر)
                                            – موضع نرم(انعطاف پذیر)
                                            – موضع اصولی(اخلاقی)

                                            – شرکت کنندگان در مذاکره دشمن هستند
                                            – شرکت کنندگان دوست هستند
                                            – شرکت کنندگان علاقمند به حل مشکلات هستند

                                            – هدف از مذاکرات پیروزی است
                                            – هدف توافق است
                                            – هدف رسیدن به خردمندانه ترین نتیجه است

                                            – سختگیری نسبت به مردم و مشکل دارد
                                            – ملایم با مردم و مشکل است ملایم با مردم و
                                            – سختگیر نسبت به مشکل است

                                            – به دیگران اعتماد ندارد
                                            – به دیگران اعتماد دارد
                                            – بی توجه به عامل اعتماد به دیگران پیش می رود

                                            – موضع خود را تغییر نمی دهد
                                            – موضع خود را به راحتی تغییر می دهد
                                            – روی منافع تمرکز دارد نه مواضع

                                           – طرف را گمراه می کند و منافعش را مخفی نگه می دارد
                                           – موضع نهایی خود را آشکار می سازد
                                           – از داشتن موضع نهایی می پرهیزد

                                           – می کوشد در برخورد اراده ها به پیروزی برسد
                                           – می کوشد از برخورد اراده ها بپرهیزد
                                           – می کوشد بر اساس منافع به توافق برسد نه میل و اراده

                                           – فشار می آورد
                                           – از فشار آوردن می پرهیزد
                                           – به حرف حساب طرف دیگر گوش می کند

شاخص اول: کسی شک ندارد که ما و امریکا دشمنان قسم خورده هم هستیم. سالهاست که این گونه است و جالب اینجاست ، هرگاه به نظر می آمده که روابط ایران و امریکا رو به بهبود است، یک اقدام جنجال بر انگیز و غیراخلاقی از سوی ایالات متحده (مانند اظهارات مادلین آلبرایت و در عین حال تمدید و تشدید تحریم ها علی] ]>