رفتن به بالا
  • دوشنبه - 16 بهمن 1391 - 13:31
  • کد خبر : ۱۲۶۵۰
  • مشاهده :  636 بازدید
  • چاپ خبر : نقد فیلم "برلین منفی هفت"

نقد فیلم "برلین منفی هفت"

محمد نظمی – فیلم رامتین لوافی درباره مهاجرت است. داستان خانواده ای عراقی که به دنبال آرامش به طور غیر قانونی وارد آلمان می شود و درخواست پناهندگی به آن کشور را دارد. فیلم درباره تلاش این خانواده برای دریافت اقامت و مشکلاتی است که برایشان بوجود می آید. فیلم داستان سر پا و مشخصی […]

به گزارش عدالتخواهی؛

محمد نظمی – فیلم رامتین لوافی درباره مهاجرت است. داستان خانواده ای عراقی که به دنبال آرامش به طور غیر قانونی وارد آلمان می شود و درخواست پناهندگی به آن کشور را دارد. فیلم درباره تلاش این خانواده برای دریافت اقامت و مشکلاتی است که برایشان بوجود می آید.

فیلم داستان سر پا و مشخصی دارد. شروع ماجرا، گره ها و پایان فیلم برای مخاطب روشن شده و قابل فهم است. از همان ابتدای فیلم، از داخل کامیون مخاطب درگیر داستان می شود و تنش موجود را به خوبی دریافت می کند. شخصیت پردازی پدر، شخصیتی غیرتی و تا حدودی خشک را نشان می دهد که به خوبی مرد عرب را با خصوصیاتش نمایندگی می کند. پدر برای نجات خانواده به هر کاری دست می زند و هر گاه که احساس خطر نماید عکس العمل تند نیز نشان می دهد اما پدر فیلم از دخترش فاصله دارد و معضل او را درک نکرده است. نجمه دختر خانواده قربانی جنگ و تجاوز آمریکایی ها است. او که از مهاجمین و نگرشهای مردم عراق ضربه دیده است سعی دارد از هویت خود فاصله بگیرد و زندگی متفاوتی را آغاز کند ولی نا خواسته مشکلات را بیشتر می کند. شخصیتهای فرعی نیز نقش مهمی در پیشبرد داستان دارند و بی ملاحظه در فیلم قرار داده نشده اند. شخصیتی که مصطفی زمانی بازیگر آن است به گونه ای متضاد شخصیت درستکار و راستگوی پدر است و در انتها مقایسه ای بین سرنوشت این دو انجام می شود و شکست روش “زمانی” آشکار می شود. آلمانی های فیلم نیز تقریبا با موانست و همدردی با جنگ زدگان رفتار می کنند اما سیستم قضایی و اجرایی آلمان خشکی و سختگیری معمول برای یک کشور اروپایی قدرتمند را دارد. تهیه کننده فیلم یک ایرانی است که در آلمان فعالیت می کند و قرار است این فیلم در آلمان نیز اکران شود شاید به همین دلیل رعایت حال آلمانها در فیلم شده و بیشتر همه تقصیرها متوجه آمریکایی هاست.

کارگردان توانسته بازی های درست و قابل قبولی از بازیگرانش بگیرد. کیفیت تصاویر به طور واضحی پایین تر از فیلمهای دیگر جشنواره بود. صحنه ها بدون کات های زاید نمایش داده شده بود و تدوین در فیلم وقار و سنگینی فیلم را از بین نمی برد. گریم و لباس کاراکترها با دقت انتخاب شده و نشان دهنده ظرایفی بالاتر از استانداردهای سینمای معمول ایران است. کارگردان برای ایجاد تعلیق در چند جای فیلم کنش یا صحبت کاراکترها را قطع می کند و اجازه دریافت اطلاعات توسط مخاطب را نمی دهد. مثلا در صحنه دعوای کریم با پدر یا صحبت کریم و پدر در ابتدای فیلم (که ماجرای دخترش را توضیح می دهد) در بعضی دیالوگها نیز نوعی خود سانسوری (به طور مثال برای رساندن مفهوم تجاوز و روش دختران) دیده می شود. ازدیاد بیش از حد این نوع از قطعها برخی اوقات به فیلم ضربه زده و موجب گنگ شدن داستان فیلم شده است.

در نهایت فیلم به عنوان اثری ضد حمله آمریکا به عراق قابل قبول است و به همدری جهانی با جنگ زدگان و محکومیت متجاوزین کمک خواهد کرد.

لینک کوتاه:    
https://edalatkhahi.ir/?p=12650

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه