رفتن به بالا
  • چهارشنبه - 13 تیر 1398 - 04:32
  • کد خبر : ۳۹۳۸۴
  • مشاهده :  221 بازدید
  • چاپ خبر : تنها راه مبارزه با فساد، احیا جدی امر به معروف و نهی از منکر اجتماعی است

تنها راه مبارزه با فساد، احیا جدی امر به معروف و نهی از منکر اجتماعی است

علی اسکندری، عضو شورای مرکزی جنبش عدالتخواه دانشجویی، ۲۴ خرداد ماه سخنران پیش از خطبه نماز جمعه تهران بود

به گزارش عدالتخواهی؛

 

علی اسکندری، عضو شورای مرکزی جنبش عدالتخواه دانشجویی، ۲۴ خرداد ماه سخنران پیش از خطبه نماز جمعه تهران بود

متن سخنرانی وی به شرح زیر است:

البته که ما در مبارزه با فساد رشد کردیم و البته که فساد کمتر شده و اصلا قابل مقایسه نیست با فساد قبل از انقلاب و حتی در مبارزه بافساد نیز در همین چند سال اخیر رشد کردیم . اما آیا به وضعیت مطلوب رسیدیم؟ قطعا جواب خیر است. مشخصا نسبت به وضعیت آرمانی بسیار عقبیم. مثلا هر بار که شما اخبار را میبینید باید منتظر باشید که داماد فلانی و پسر آن یکی دیگر و مسئول فلان جا و معاون رئیس جمهور قبلی و رئیس سابق قوه قضاییه پرونده ای از فساد دارد که یا ثابت شده و یا در حال رسیدگی است.

خب عده ای میگویند هیچ کس هیچی نگوید و همه سکوت کنیم که یک وقتی کسی نا امید نشود . اما به نظر ما تعریف این کسانی که اینگونه حرف میزنند از امید و نا امیدی بسیار سطحی است و امید را آن میدانند که کسی بویی از فساد نبرد حال آنکه این کار فقط موجب آرامش خاطر فاسدین است. اما امید واقعی آن است که مردم ببینند فساد را و ببینند اهتمام نظام بر مبارزه با فساد را نه اینکه عده ای خود را بخواب زنند به خیال آنکه نگذاریم با رو شدن مفاسد مردم نا امید شوند.

در کنار این تعریف از امید و ناامیدی رهبری نیز دو گانه ای تحت عنوان امید صادق و کاذب را مطرح میکنند و بر اساس فهم ما امید صادق را نشان دادن دستاورد های واقعی و حقیقی انقلاب به مردم میدانند. و واقعا در این حیطه یعنی نشان دادن پیشرفت هایمان بسیار عقبیم.

برای این امر اما از صداوسیمایی که همه دغدغه اش اثبات یا رد خطای داوری در فلان مسابقه فوتبال است توقعی نمیرود اما قطعا از ستاد نماز جمعه توقع است که این تریبون را به جای آن که یا تبدیل به روابط عمومی ارگان ها و نهاد های مختلف بکند یا محلی برای اصحاب همیشه صاحبِ تریبون؛ چهار نفر از اساتید موفق رشته های مختلف را بیاورد تا مردم را با پیشرفت های نظام آشنا کنند.

یا مثلا جوانانی که در شرکت های دانش بنیان یا در بخش های دولتی موجب تحول های عظیم وپیشرفت های شگرف شده اند را بیاورند تا دستاورد ها و پیشرفتشان را روایت کنند.

اما چه بگوییم که گویا از همین ستاد نماز جمعه هم نمیشود توقع داشت زیرا معمولا وقتی یکبار حرف حساب از این تریبون زده میشود همان یک بار میشود بار اول و آخر. اگر حرف حق از زبان رحیم پورها باشد او را حذف میکنند.

اگر شعر حقی در نماز عید فطر باشد او را حذف میکنند اگر خود امام جمعه حرف حقی بزند بعضا با او برخورد میشود این که نشد ستاد نماز جمعه. گفتیم فرد جدیدی آمده و میخواهد ستاد را متحول کند و بشود امام جمعه و شنبه و یکشنه و کل هفته بعد دیدیم نه برای مردم مستضعف تهران اتفاقی رقم خورد نه در مورد موضع گیری های مسائل اصلی کشور.

البته برای ستادی که رحیم پور ها و مطیعی هارا حذف میکند دیگر حذف من دانشجو که کاری ندارد از سال دیگر ما هم حذف میشویم خب این که مهم نیست این مهم است که شما بدانید چه کسانی یکی از اصلی ترین شاهرگ های نظام یعنی نماز جمعه دستشان است کسانیکه با ذره ای اخم دولت و مجلس و بقیه عقب نشینی میکنند.

اما در باب امید گفتیم یک بخش از این امید و پیشرفت در مورد مسائل کمّی است مثل پیشرفت های موشکی و کشاورزی و نانو و بسیاری موارد دیگر اما آن بخش مهمتر و اصلی تر آنی است که توانسته این جوانان را فعال کند این مردم را فعال کند پیشرفت اصلی آن کارمند گمرکی است که میتواند جلوی بی ادبی یک نماینده بایستد و فلان فسادی است که با پیگیری چهارتا دانشجوی جلویش گرفته میشود و مردمی ایست که با یک کمپین مقابل بی قانونیه یک شرکت بزرگ می ایستند؛

این ها پیشرفت های اصلی نظام است، نه تعریف فلان خبرگزاری از امید و پیشرفت که دستاورد انقلاب را برداشت شلغم چند کیلویی میداند در حالیکه دستش در مبارزه با فساد خالی. اما راه حل برای مبارزه با این مفاسد پی در پی اقتصادی چیست آیا ستاد و نهاد و کمیسیون کم درست کردیم برای مبارزه با فساد آیا رهبری پیام مبارزه با فساد ندادند؟ کو گوش شنوا؟ نه تنها این ستاد ها و نهاد ها و کمیسیون ها موفق نبودند بلکه بعضا خودشان بخشی از این فساد شدند اما به راستی راه حل واقعی چیست؟

راه حل ما اینه که تا موقعی که به مردم نقش واقعی ندهیم در راه مبارزه با فساد هیچ پیشرفت ملموسی نخواهیم کرد و تا موقعی که مردم بازیگر اصلی نباشند همه ی این ستاد ها کمیسیون ها و ما بقی فعالیت ها محکوم به شکست هستند. آسیب شناسی ما این است که دقیقا مشکل اصل این است که مردم هیچ جایی ندارند.

شما ببینید یک مورد در لواسان اتفاق افتاد که چند جوان حزب الهی واقعی رفتند و پیگیر صحبت رهبری مبنی بر فساد در آن جا شدند و ابعاد فساد مشخص شد با دختر وزیر برخورد شد و حتی باب اصلاح قانون هم باز شد اما سوال این است که آیا فقط لواسانات است قطعا خیر، در جای جای این کشور عده ای سود جو در حال کوهخواری و رود خواری و جنگل خواری هستند چگونه میتوان جلوی این حجم از فساد را گرفت؟ آیا باز میخواهیم پلیس ساختمان بگذاریم؟

خب قطعا دردی دوا نمیشود. اما به نظر ما نیاز داریم به یک سازمان مردمی مبارزه با فساد که هم بازوی پژهشی دارد و هم حقوقی و مالی و رسانه ای، تنها راه مبارزه با فساد احیا جدی امر به معروف و نهی از منکر اجتماعی است.

برای مثال اگر این فرهنگ و البته سازو کار های قانونی اش را جاانداخته بودیم هر حسابداری در هر جایی برای خود نقشی قائل بود اولین فیش نجومی را که میدید اول امر به معروف شخصی میکرد بعد به نهاد ها گزارش میداد و بعد افشا میکرد دیگر شاهد این همه تضییع بیت المال از یک طرف و ازطرف دیگر لطمه به آبروی نظام نبودیم.)

همین جا نکته ای هم به رئیس محترم قوه ی قضاییه میگویم شما که در صحبت هایتان مردم بسیار اهمیت دارند باید در عمل هم همینطور باشد برای مثال در این آیین نامه نظارت بر اموال مسئولان که جدیدا رئیس محترم قوه قضاییه ابلاغ کردند باز مردم در آن نادیده گرفته شده است البته مشکل از قانونی است که مجمع تشخیص تصویب کرده ولی توقع میرود رئیس محترم قوه قضاییه پیگیری کند و بند مردمی بودن را به آن اضافه کند چرا؟ مگر مردم نامحرم اند؟ چرا مردم نباید بدانند مسئولانشان چقدر مال و اموال دارند و این اموال را از کجا آورده اند؟

اصلا اگر مردم را نادیده بگیرید که باز این آیین نامه هم به سرنوشت همان ستاد ها و کمیسیون های فعلی دچار میشود و در نهایت مثل قبلی ها به فراموشی سپرده میشود و خودش میشود یکی از کانون های فساد ولی وقتی مردمی شد همیشه پویا و زنده است.

وقتی همه بازرس شدند دیگر فلان وزیر نمیتواند اموال و کارخانه های کشور را مفت بفروشد و کسی نفهمد و فلان وزیر دیگر نمیتواند پس از ۵ سال وزارت و نساختن حتی یک خانه برای مردم دمش را روی کولش بگذارد و برود ، تازه بعد هم در کمال وقاحت در مورد نگرانی برای آینده ایران در دانشگاه صحبت کند.

فلان وزیر بهداشت نمیتواند چندین هزار میلیارد پول مرد را هدر بدهد و بعد هم فرار رو به جلو کند. رئیس شان هم قربانش بروم کلا کشور را ول کرده و معلوم نیست اصلا مملکت دولتی دارد یا نه.

اگر همه بازرس بودند و همه مسئولیت برای خود قائل بودند دیگر اینگونه رئیس جمهور نمیتوانست هر از چند گاهی جکی بگوید به ریش کل مردم بخندد و هر دفعه به بهانه ای حاشیه سازی کند چون اگر همه فعال بودند با اولین برخورد این چنینی چنان سیلی ای از مردم میخورد که تا آخر دوره اش یادش بماند که هیچ کس حق تمسخر مردم شریف و عزیز ایران را ندارد ولی وقتی میبیند که هر کار میخواهد میکند و کسی هم کار به کارش ندارد خب او هم کار خودش را میکند( همه ی مردم باید بازرس باشند همه باید به فکر محله و شهر و کشور و جهان خود باشند یک مسلمان وظیفه اش همین است که از همسایه اش تا دور ترین نقطه ی دنیا را به فکر باشد که کسی به کسی ظلم نکند و بدترین ظلم ها ظلم به نظام اسلامی است و این فساد ها و اتفاقات ضربه به وجهه ی نظام اسلامی میزند)

در سیاست هم همینطور است اگر آرمان ها و اصولمان مردمی شد آن موقع در سیاست هم پیروز میشویم الان دیده میشود بازعده ای دنبال مذاکره با آمریکایی ها هستند و جدیدا هم آمریکا دست نشانده ها و در آسیا و اروپافرستاده که میانجی گری کنند میان ما و شیطان بزرگ الان این هشدار را میدهیم این که رهبری انقلاب گفتند مذاکره نمیکنیم کافی نیست و باید تمامی امت انقلابی صدای رهبرمان را با ادله ی محکم و قاطع به تک تک افراد جامعه برسانیم.

هر مسجد و هر پایگاه بسیج بشود یک پایگاه مبارزه با فساد یک پایگاه تبیین چرایی عدم مذاکره با آمریکا و عدم خوشبینی به اروپا و الا آن عده ای که بدنبال فریب هستند دوباره همانطور که توانستند جام زهر قطعنامه را به امام بنوشانند و د مشخص شد با دختر وزیر برخورد شد و حتی باب اصلاح قانون هم باز شد اما سوال این است که آیا فقط لواسانات است قطعا خیر، در جای جای این کشور عده ای سود جو در حال کوهخواری و رود خواری و جنگل خواری هستند چگونه میتوان جلوی این حجم از فساد را گرفت؟ آیا باز میخواهیم پلیس ساختمان بگذاریم؟

خب قطعا دردی دوا نمیشود. اما به نظر ما نیاز داریم به یک سازمان مردمی مبارزه با فساد که هم بازوی پژهشی دارد و هم حقوقی و مالی و رسانه ای، تنها راه مبارزه با فساد احیا جدی امر به معروف و نهی از منکر اجتماعی است.

برای مثال اگر این فرهنگ و البته سازو کار های قانونی اش را جاانداخته بودیم هر حسابداری در هر جایی برای خود نقشی قائل بود اولین فیش نجومی را که میدید اول امر به معروف شخصی میکرد بعد به نهاد ها گزارش میداد و بعد افشا میکرد دیگر شاهد این همه تضییع بیت المال از یک طرف و ازطرف دیگر لطمه به آبروی نظام نبودیم.)

همین جا نکته ای هم به رئیس محترم قوه ی قضاییه میگویم شما که در صحبت هایتان مردم بسیار اهمیت دارند باید در عمل هم همینطور باشد برای مثال در این آیین نامه نظارت بر اموال مسئولان که جدیدا رئیس محترم قوه قضاییه ابلاغ کردند باز مردم در آن نادیده گرفته شده است البته مشکل از قانونی است که مجمع تشخیص تصویب کرده ولی توقع میرود رئیس محترم قوه قضاییه پیگیری کند و بند مردمی بودن را به آن اضافه کند چرا؟ مگر مردم نامحرم اند؟ چرا مردم نباید بدانند مسئولانشان چقدر مال و اموال دارند و این اموال را از کجا آورده اند؟

اصلا اگر مردم را نادیده بگیرید که باز این آیین نامه هم به سرنوشت همان ستاد ها و کمیسیون های فعلی دچار میشود و در نهایت مثل قبلی ها به فراموشی سپرده میشود و خودش میشود یکی از کانون های فساد ولی وقتی مردمی شد همیشه پویا و زنده است.

وقتی همه بازرس شدند دیگر فلان وزیر نمیتواند اموال و کارخانه های کشور را مفت بفروشد و کسی نفهمد و فلان وزیر دیگر نمیتواند پس از ۵ سال وزارت و نساختن حتی یک خانه برای مردم دمش را روی کولش بگذارد و برود ، تازه بعد هم در کمال وقاحت در مورد نگرانی برای آینده ایران در دانشگاه صحبت کند.

فلان وزیر بهداشت نمیتواند چندین هزار میلیارد پول مرد را هدر بدهد و بعد هم فرار رو به جلو کند. رئیس شان هم قربانش بروم کلا کشور را ول کرده و معلوم نیست اصلا مملکت دولتی دارد یا نه.

اگر همه بازرس بودند و همه مسئولیت برای خود قائل بودند دیگر اینگونه رئیس جمهور نمیتوانست هر از چند گاهی جکی بگوید به ریش کل مردم بخندد و هر دفعه به بهانه ای حاشیه سازی کند چون اگر همه فعال بودند با اولین برخورد این چنینی چنان سیلی ای از مردم میخورد که تا آخر دوره اش یادش بماند که هیچ کس حق تمسخر مردم شریف و عزیز ایران را ندارد ولی وقتی میبیند که هر کار میخواهد میکند و کسی هم کار به کارش ندارد خب او هم کار خودش را میکند( همه ی مردم باید بازرس باشند همه باید به فکر محله و شهر و کشور و جهان خود باشند یک مسلمان وظیفه اش همین است که از همسایه اش تا دور ترین نقطه ی دنیا را به فکر باشد که کسی به کسی ظلم نکند و بدترین ظلم ها ظلم به نظام اسلامی است و این فساد ها و اتفاقات ضربه به وجهه ی نظام اسلامی میزند)

در سیاست هم همینطور است اگر آرمان ها و اصولمان مردمی شد آن موقع در سیاست هم پیروز میشویم الان دیده میشود بازعده ای دنبال مذاکره با آمریکایی ها هستند و جدیدا هم آمریکا دست نشانده ها و در آسیا و اروپافرستاده که میانجی گری کنند میان ما و شیطان بزرگ الان این هشدار را میدهیم این که رهبری انقلاب گفتند مذاکره نمیکنیم کافی نیست و باید تمامی امت انقلابی صدای رهبرمان را با ادله ی محکم و قاطع به تک تک افراد جامعه برسانیم.

هر مسجد و هر پایگاه بسیج بشود یک پایگاه مبارزه با فساد یک پایگاه تبیین چرایی عدم مذاکره با آمریکا و عدم خوشبینی به اروپا و الا آن عده ای که بدنبال فریب هستند دوباره همانطور که توانستند جام زهر قطعنامه را به امام بنوشانند و جام زهر برجام را نوشاندند همانگونه هم جام زهر مذاکره مجدد با آمریکا را می نوشانند.

مگر قبل از همین مذاکرات هسته ای رهبری بارها نفرمودند که بدبین هستم و چه و چه اما تا وقتی مطالبه ی رهبری تبدیل به مطالبه ی عمومی و مردمی نشود نمیتوانیم از عزت و استقلال و آرمان هایمان دفاع کنیم .در نهایت میگوییم همه ی قوا و مسئولین باید راه را برای ورود مردم به عرصه ها ی مختلف باز کنند و این هم باید مطالبه ی عمومی شود از همه ی قوا.

لینک کوتاه:    
https://edalatkhahi.ir/?p=39384

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه