توسط : 
منطقِ «ژنِ برترِ همایونی» را بیرون کردیم؛ با متوهمانِ «ژنِ برترِ طبقاتی» چه کنیم؟
یادداشت علی محمدی‌زاده، عضو شورای مرکزی اتحادیه جنبش عدالت‌خواه دانشجویی پیرامون نامه رئیس دانشگاه صنعتی شریف به وزیر علوم درباره نقش سهمیه مناطق در التهابات
به تازگی تجریشی، رییس دانشگاه شریف، در نامه‌ای به وزیر علوم با این مضمون گفته: «ممنوع‌الورودهای ناشی از هتاکی‌ها و خشونتِ تجمعاتِ اخیر، محصول سهمیه‌ای‌ها و انصرافی‌‌ها بوده» که «معدل پایینی داشته‌اند» و از وزیر علوم خواسته: «تجدید نظری در سهمیه‌ای‌ها کنید». سپس مقصودش را از سهمیه‌ای‌ها بیان می‌کند: «سهمیه‌های منطقه ۳، منطقه ۲ و ایثارگران».
اینکه مدیریت دانشگاه برای فرار از مسئولیتِ التهابات، انگشت اتهام را به سمت دانشجویان حاشیه‌نشین و شهرستانیِ مناطق ۲ و ۳ نشانه می‌رود، نشانگر یک فرار روبه‌جلوی خطرناک است.
آقایان می‌خواهند القا کنند که دانشجویان «معترض» و «محترم» که کنش‌های «مسالمت‌آمیز» و «مدنی» دارند، همان مرکزنشینانی‌اند که کلاس‌های کنکور چندده‌میلیونی و چندصدمیلیونی می‌روند و در مدارس غیرانتفاعی نجومی درس خوانده‌اند و صندلی‌شان را خریده‌اند، و هرچه خشونت و هتاکی و پستی است ناشی از دانشجویان حاشیه‌نشین و محروم از امکانات است که معدل پایینی هم دارند! حال که در یکسال، ۵۵درصد از قبولی‌های شریف، تنها از دهک دهم بوده و مابقی نیز عمدتاً از دهک‌های بالا بوده‌اند.
امروز کسانی ژست شایسته‌سالاری و نگرانی برای افت معدل می‌گیرند که در برابر «پولی‌سازی آموزش» و فروش صندلی‌های دانشگاه سکوت کرده‌اند. چطور است که وقتی مرفهان، در بعضی رشته‌ها با پرداخت مبالغ نجومی(نظیر ۸۵۰ میلیون تومان!)، صندلی شریف را می‌خرند، هیچ آسیبی به «سطح علمی دانشگاه» و «شأن شریف» وارد نمی‌شود، اما حضور دانشجوی مستعدی از منطقه ۳ که با کمترین امکانات به این جایگاه رسیده، نیازمند بازنگری است؟
دانشگاه آریامهر در نظام پهلوی، نماد حلقه‌ی بسته‌ی اشراف و دانشگاهیانِ ایزوله از دردهای جامعه بود. با انقلاب اسلامی، نام این دانشگاه به «شریف» تغییر یافت تا یادآور خونِ جوانانی باشد که برای شکستن همین انحصارهای طبقاتی قیام کردند. امروز اما چه تفاوتی است میان آن آریامهرِ اشرافی و این شریفی که توسط یک طبقه‌ی خاصِ مرفه فتح شده و مدیرانش برای اندک باقی‌مانده‌های مناطق پیرامونی، شمشیر را از رو بسته‌اند؟
از «کورتکس ضخیم اروپایی‌ها» و «طبقات پایین نباید وارد سیاست و اقتصاد شوند» تا منطقِ رییسِ دانشگاهِ شریف برای حذف پیرامونی‌ها و شهرستانی‌ها از دانشگاه، تلاش‌هایی برای تئوریزه کردن حذفِ بخشی از جامعه است که دهه‌هاست ضعیف نگهش داشته‌اند. پیش از آنکه این شکاف فقروغنا در کنار توجیه‌کنندگان و تئوری‌پردازان حفظ این شکاف، تمامِ جامعه ما را ببلعد، باید فکری اساسی به حال تبعیض‌ها و فرصت‌های نابرابر کنیم!
