سکوتِ نظامی در برابرِ نقضِ مستمرِ تفاهم‌نامه، دشمن را جری‌تر می‌کند.

نامه اتحادیه جنبش عدالت‌خواه دانشجویی به شورای عالی امنیت ملی پیرامون دستفرمان تفاهم و مذاکرات

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام علیکم

پس از ارائه‌ی هشدارهای مکرر درباره‌ی مسیر اشتباهی که در پی آتش‌بس و مذاکرات پس از آن طی شد، و نیز انتقادات به فرامتن و متن توافق که پیش‌تر به استحضار رسید، اکنون با گذشت زمان و آشکار شدن ابعاد جدیدتری از نقض‌های مکررِ توافق، بر خود لازم می‌دانیم نکات تکمیلی را درباره‌ی ضرورت بازنگری در راهبرد مواجهه با بی‌تعهدی دشمن، خدمتتان عرض کنیم.

نخستین تعهدی که در بند اول یادداشتِ تفاهم گنجانده شده، «پایان فوری و دائمی عملیات نظامی در تمامی جبهه‌ها از جمله لبنان» و «تضمین تمامیت ارضی و حاکمیت لبنان» است. سخنگوی وزارت امور خارجه نیز به‌روشنی اعلام کرد که هرگونه ادامه‌ی «حملات» و«اشغال» رژیم صهیونیستی در لبنان، نقض این تفاهم محسوب خواهد شد و اقدامات لازم در پاسخ به آن اتخاذ می‌شود. شورای عالی امنیت ملی نیز در بیانیهٔ رسمی خود تأکید کرد که جنگ و عملیات نظامی در تمام جبهه‌ها، از جمله لبنان، از همان شب امضا به‌صورت فوری و دائمی پایان یافته است. با این حال، اکنون که حملات به لبنان و اشغال آن ادامه دارد و رژیم صهیونیستی نیز قصدی برای عقب‌نشینی ندارد، چرا نقضِ مکررِ تفاهم نادیده گرفته شده است؟ آقای قالیباف به‌عنوان عضو شورای عالی امنیت ملی و رییس تیم مذاکره‌کننده، همزمان با کشتار در لبنان، با شورواشتیاقِ وصف‌ناشدنی از دیپلماسیِ اقتدار و نتیجه‌بخش بودن آن در عقب‌نشینی رژیم در لبنان سخن گفته‌اند! شما از کدام لبنان سخن می‌گویید؟ درحالی که جنوب لبنان در حال بمباران شدن است، سخن گفتن از آنکه «هر آنچه می‌خواستیم با حمله بدست بیاوریم، چندین برابر آن را با مذاکره گرفتیم» چه معنایی دارد؟ چیزی که بیش از همه نگران‌کننده است، خلسه‌ی شیرینِ پایانِ جنگ و رفعِ تخاصم با نمایشِ دیپلماسیِ اقتدار است که گویی برخی از مسئولان را فرا گرفته که باعث شده شرایط فعلی لبنان را همراه با توهماتی بررسی کنند. این خلسه، دقیقاً همان هدفی است که دشمن دنبال می‌کند. از اولین روزِ آتش‌بس، حملات پیوسته به جنوب لبنان ادامه داشته و تا امروز نه تنها فروکش نکرده، بلکه با شدت بیشتری ادامه دارد. رژیم صهیونیستی بارها در همین چندروز، یادداشت تفاهم را نقض کرده و خود را خارج از چهارچوبِ توافق می‌بیند.
نکتهٔ مهم آن است که ضمانت اجرای چنین تعهدی، هرگز در کاغذ و وعده‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی خلاصه نمی‌شود. تجربه نشان داده که دشمن جز زبان قدرت، هیچ زبانی را نمی‌فهمد. دشمن از میان چندین نوبت نقض آشکار خطوط قرمز، تنها یک بار پاسخ متناسب دریافت کرد و همان پاسخ نیز موقتی بود و ادامه نیافت. این الگوی رفتاری جدیدِ جمهوری اسلامی که بعد از آتش‌بس در حال تثبیت شدن است و اصالت را به استفاده از راه‌حل سیاسی از طریق مذاکره می‌دهد، جسارت دشمن را برای نقض‌های بعدی افزایش داده و برای بدعهدی‌های دیگر چراغ سبز نشان می‌دهد. دشمن با بهره‌گیری از سکوتِ نظامی، مماشات و چسبندگی به دیپلماسی در برابر پیمان‌شکنی‌های مکرر، ، قدم به قدم خطوط قرمز را جابه‌جا می‌کند و ما را در موقعیتی قرار می‌دهد که یا باید عقب‌نشینی‌های پنهان را بپذیریم یا با هزینه‌ای بسیار سنگین‌تر، پاسخ دهیم.

از سوی دیگر، در خود ساختار این تفاهم‌نامه، سازوکاری تعبیه شده که اهمیت اجرای بند اول را دوچندان می‌کند. بر اساس بند سیزدهم، مذاکرات دربارهٔ سایر موضوعات کلیدی، منوط به شروع اجرا و تداوم اجرای بندهای ابتدایی از جمله بند اول است. این یعنی تا وقتی که پایان دائمی جنگ در لبنان به‌طور کامل محقق نشده و نقض‌ها ادامه دارد، شرط اساسی ورود به گفت‌وگوهای بعدی نیز برجای نمانده است. ادامهٔ مذاکرات در چنین وضعیتی، از منظر راهبردی پیامی کاملاً اشتباه به دشمن می‌دهد. اینکه او می‌تواند همزمان پیمان‌شکنی کند و از میز مذاکره نیز بهره ببرد. این پیام، اعتبار هر توافق آینده را پیشاپیش از بین می‌برد.
در تجربهٔ برجام به روشنی دیدیم که تکیه بر چنین وعده‌هایی، تنها به سرخوردگی و تحمیل هزینه‌های سنگین انجامید. اما اینبار، با توجه به نقض‌های روزمره، این وعده‌ها حتی از همان ابتدا نیز رنگ‌وبوی واقعیت ندارند.

بنابراین، ما از اعضای شورای عالی امنیت ملی درخواست می‌کنیم که با واقع‌بینی کامل، نقض مستمر بند اول تفاهم‌نامه را به‌عنوان یک نقض راهبردی تلقی کرده و ضمن توقف هر گونه گفت‌وگوی فرعی تا احقاق کامل این بند، واکنش نظامی متناسب را در دستور کار قرار دهند تا دشمن بداند که سکوت نظامی پایان یافته و هر گونه پیمان‌شکنی، پاسخ خود را در میدان خواهد یافت. همچنین امید است که پیش از ورود به مذاکره درباره‌ی موضوعاتِ حساسِ دیگر، بر تحقق کامل تعهدات ابتدایی آمریکا (پایان جنگ، رفع محاصره، آزادسازی کامل دارایی‌های بلوکه‌شده و معافیت‌های نفتی بدون قید و شرط) پافشاری شود و اجازه داده نشود که دشمن با نقض‌های پله‌پله‌ای، هم خطوط قرمز را جابه‌جا کند و هم از مزایای مذاکره بهره‌مند شود. این خواسته، نه تنها مغایر با تفاهم نیست، بلکه تنها راه حفظ اعتبار و کارآمدی همان تفاهم در برابر دشمنی است که هیچ پیمانی را جز با زور زبان، محترم نمی‌شمارد.

والسلام علی من اتبع الهدی